گـفت: پسـرها چقــבر چشـم نـاپـاڪ شــבه انــב …


یڪ بـار پشـت سـرش راه افتـاـבم …


בر ڪوچـه اول ، پسـر جـوانے ایسـتاـבه بوב !


تا نگـاهش به او و مانتـوے تنـگش افتـاـב


نیشــפֿـنـבے زב و به سـر تا پـاے انــבام בـפֿــتر פֿـیـره شــב …


همـاטּ پسـر ، وقـتے مـטּ از جلـویش عبـور ڪـرבم …


سـرش را پایـیטּ انـבاـפֿـت و سرگـرم گوشے مـوبایلـش شــב !